Άννα Γουίντουρ: από το Λονδίνο στην αμερικανική Vogue και ο μύθος της

Η Άννα Γουίντουρ έχει ταυτιστεί με τη Vogue περισσότερο από κάθε άλλο πρόσωπο της σύγχρονης μόδας. Το δημοσίευμα για τη ζωή και τον μύθο της εστιάζει στη διαδρομή της από το Λονδίνο στην αμερικανική έκδοση του περιοδικού, στις διαμάχες που τη συνοδεύουν και στη σύνδεση της δημόσιας εικόνας της με την ταινία «Ο Διάβολος φοράει Prada».

Η μετάβαση από τη βρετανική πρωτεύουσα στην αμερικανική Vogue περιγράφεται ως κομβικό σημείο της καριέρας της. Δεν πρόκειται απλώς για αλλαγή πόλης ή τίτλου. Είναι η στιγμή κατά την οποία το όνομά της συνδέεται με ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα μέσα της παγκόσμιας μόδας και με ένα σύστημα επιρροής που εκτείνεται πέρα από τις σελίδες του περιοδικού.

Ο χαρακτηρισμός «σιδηρά κυρία» δεν είναι ουδέτερος. Συμπυκνώνει την εικόνα μιας προσωπικότητας με ισχυρή παρουσία και αποφασιστικότητα, αλλά και την απόσταση που συχνά καλλιεργείται γύρω από πρόσωπα εξουσίας. Στην περίπτωσή της, ο τίτλος λειτουργεί ως συντομογραφία για την επιρροή της, μαζί με τις αντιπαραθέσεις που έχουν κατά καιρούς αποδοθεί στο όνομά της.

Οι διαμάχες γύρω από τη Γουίντουρ δεν αφορούν μόνο την ίδια. Αγγίζουν τον τρόπο με τον οποίο η βιομηχανία της μόδας οργανώνει την ιεραρχία, τη δημοσιότητα και την πρόσβαση. Η θέση της στην αμερικανική Vogue τής έδωσε κεντρικό ρόλο σε αυτές τις σχέσεις, γι’ αυτό και κάθε συζήτηση για το πρόσωπό της γίνεται ταυτόχρονα συζήτηση για την εξουσία στα media και στη μόδα.

Η ταινία «Ο Διάβολος φοράει Prada» πρόσθεσε στη δημόσια εικόνα της ένα ακόμη στρώμα. Ο μύθος που καλλιεργήθηκε γύρω από την ταινία δεν ταυτίζεται αναγκαστικά με την πραγματική διαδρομή της Γουίντουρ, ωστόσο έδωσε στο ευρύ κοινό μια αφήγηση για τις σχέσεις εξουσίας στον χώρο της μόδας. Έτσι, το πρόσωπο και ο χαρακτήρας της «σιδηράς κυρίας» μπλέχτηκαν με τη λαϊκή κουλτούρα.

Το ενδιαφέρον για τη ζωή της παραμένει γιατί συνδυάζει δύο επίπεδα: την προσωπική πορεία από το Λονδίνο στην αμερικανική Vogue και τον συλλογικό μύθο που χτίστηκε γύρω από αυτήν. Η Γουίντουρ λειτουργεί έτσι ως σύμβολο ενός χώρου που δεν αφορά μόνο την αισθητική, αλλά και την ισχύ, την αναγνώριση και τη δημόσια εικόνα.