Γιατί κρατάμε παλιά ρούχα: τι λέει η ψυχολογία

Πολλά νοικοκυριά έχουν στην ντουλάπα ρούχα που δεν φοριούνται πια: ένα παντελόνι που στένεψε, ένα πουλόβερ στο βάθος, φορέματα που έμειναν εκεί για χρόνια. Η εικόνα μπορεί να δείχνει έλλειψη χρόνου ή συναισθηματική προσκόλληση, όμως ψυχολόγοι επισημαίνουν ότι συχνά κρύβει σχέση με αναμνήσεις και με τον τρόπο που κάποιος βλέπει τον εαυτό του.

Το να φυλάει κάποιος ένα ρούχο που δεν φορά είναι, σύμφωνα με το δημοσίευμα, απολύτως φυσιολογικό. Η ψυχολόγος Ντάνα Κάστρο εξηγεί ότι, εκτός από ψυχολογική διαταραχή, μπορεί απλώς να σημαίνει αγάπη για τα ρούχα ή σύνδεση με ευτυχισμένες στιγμές και σημαντικά γεγονότα. Ένα νυφικό, για παράδειγμα, φυλάσσεται για μια ζωή.

Άλλα κομμάτια αντιπροσωπεύουν μια παλιά ή ονειρεμένη εκδοχή του εαυτού. Ένα τζιν που στένεψε μπορεί να θυμίζει σιλουέτα που κάποιος θα ήθελε να ξαναβρεί, ενώ ένα παλιό σύνολο ανακαλεί εποχή που πέρασε. Ο αποχωρισμός τότε μπορεί να φέρει αίσθημα απώλειας και φόβο μετάνοιας.

Όταν η ντουλάπα ξεχειλίζει, εμφανίζεται και η συναισθηματική αποφυγή. Το εμπόδιο δεν είναι μόνο η προσκόλληση στα ρούχα, αλλά η δυσκολία να αποφασίσει κάποιος να τα αφήσει πίσω. Το πέταγμα ή το χάρισμα σημαίνει αποδοχή απώλειας όσων συμβολίζει το ρούχο και ανάληψη ρίσκου μετάνοιας. Γι’ αυτό η αναβολή γίνεται προτιμότερη.

Σε αυτό συμβάλλει η κόπωση λήψης αποφάσεων. Κάθε ρούχο γεννά ερωτήματα: αν κάνει ακόμα, πόσο κόστισε, αν θα υπάρξει μετάνοια. Όσο περισσότερο ζυγίζονται οι επιλογές, τόσο πιο επίπονη γίνεται η απόφαση. Η πόρτα της ντουλάπας που κλείνει προσφέρει στιγμιαία ανακούφιση, παρότι το πρόβλημα μπορεί να επανέλθει εβδομάδες αργότερα.

Το αν η δυσκολία αφορά περισσότερο γυναίκες παρά άνδρες δεν τεκμηριώνεται με βεβαιότητα. Η Κάστρο δηλώνει επιφυλακτική και αφήνει ανοιχτό το ζήτημα, οπότε θα ήταν παρακινδυνευμένο να αποδοθεί η συμπεριφορά σε ένα φύλο. Οι μηχανισμοί που περιγράφονται — προσκόλληση, φόβος μετάνοιας, αποφυγή δυσάρεστων αποφάσεων — μπορούν να αφορούν οποιονδήποτε.

Μια γεμάτη ντουλάπα μπορεί να λειτουργήσει όπως ένας νεροχύτης με άπλυτα πιάτα: ως πρόσθετη πηγή ψυχικού φορτίου. Η λύση που προτείνεται δεν είναι το απότομο πέταγμα όλων των αναμνήσεων, αλλά το σπάσιμο του κύκλου της αναβολής. Η έναρξη με λίγα εύκολα κομμάτια μπορεί να κάνει τις επόμενες επιλογές λιγότερο τρομακτικές. Στην πράξη, η μεγαλύτερη δυσκολία μπορεί να μην είναι το αντίο σε ένα παλιό ρούχο, αλλά η απόφαση να επιλέξει κανείς τι θα κρατήσει.