Παιδική διατροφή: τι καλό είναι να αποφεύγουν οι γονείς στο τραπέζι

Η ώρα του οικογενειακού γεύματος μετατρέπεται συχνά σε διαπραγμάτευση ή και σε αντιπαράθεση, όταν ένα παιδί αρνείται να δοκιμάσει κάτι νέο ή αφήνει φαγητό στο πιάτο. Πιστοποιημένη διατροφολόγος, σύμβουλος διατροφής με ειδίκευση στην παιδική διατροφή, καταγράφει τις φράσεις και τις συμπεριφορές που καλό είναι να μένουν εκτός τραπεζιού, καθώς και εναλλακτικές πρακτικές για πιο ήρεμα γεύματα.

Σύμφωνα με την ειδικό, το επίμονο αίτημα να αδειάσει το παιδί το πιάτο του το οδηγεί στην πράξη να αγνοεί τα μηνύματα κορεσμού που στέλνει το σώμα του. Έτσι διαμορφώνεται σταδιακά μια προβληματική σχέση με το φαγητό, αφού το παιδί συνηθίζει να τρώει όχι επειδή πεινά, αλλά για να ανταποκριθεί στην ποσότητα που του σερβιρίστηκε. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται και οι διαπραγματεύσεις του τύπου «φάε άλλες τρεις μπουκιές», που συχνά φέρνουν ένταση και στα δύο μέρη.

Ανάλογη είναι η εικόνα και με την πίεση για δοκιμή μιας τροφής που το παιδί δεν θέλει: όσο επιμένει ο γονέας, τόσο πιθανότερη είναι μια αρνητική αντίδραση. Η ενθάρρυνση έχει θέση στο τραπέζι, ο εξαναγκασμός όχι. Ως βασική πρακτική προτείνεται η τοποθέτηση διαφορετικών φαγητών σε πιατέλες και μπολ, ώστε το παιδί να διαλέγει μόνο του τι θα βάλει στο πιάτο του, με την απαραίτητη επίβλεψη στα μικρότερα παιδιά. Χρήσιμο είναι να υπάρχει ποικιλία, μαζί με μία ή δύο επιλογές που το παιδί αποδέχεται ευκολότερα, καθώς έτσι νιώθει ασφάλεια και σταδιακά ανοίγεται σε νέες γεύσεις.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στη χρήση του γλυκού ως επιβράβευσης. Με αυτόν τον τρόπο περνά το μήνυμα ότι το κύριο γεύμα είναι υποχρέωση που πρέπει να ολοκληρωθεί για να έρθει η απόλαυση, με αποτέλεσμα το επιδόρπιο να αποκτά υπερβολική αξία. Ως εναλλακτική, η ειδικός προτείνει το επιδόρπιο να σερβίρεται μαζί με το φαγητό, για παράδειγμα λίγα φρούτα στο πιάτο, χωρίς σύνδεση με το αν καταναλώθηκε το κύριο πιάτο. Η ίδια θυμάται ένα Πάσχα, όταν ο γιος της γέμισε το μικρό σοκολατένιο αυγό του με γλυκό καλαμπόκι, δείγμα του πώς τα παιδιά εξερευνούν τις τροφές με τον δικό τους τρόπο.

Τα λαχανικά, επίσης, δεν χρειάζεται να παρουσιάζονται ως δυσάρεστη υποχρέωση. Αρκετά, και ειδικά τα πράσινα, έχουν πιο έντονη ή πικρή γεύση και μπορεί να χρειαστούν επανειλημμένη προσφορά μέχρι να γίνουν αποδεκτά. Σημαντικό ρόλο παίζει το παράδειγμα του γονέα, που δείχνει ότι τα απολαμβάνει, αλλά και ο τρόπος μαγειρέματος: το παραβρασμένο μπρόκολο δεν είναι ελκυστικό, ενώ στον ατμό με ένα dressing μπορεί να γίνει πολύ πιο ευχάριστο.

Η ειδικός συνιστά να αποφεύγεται η διαρκής σύνδεση συγκεκριμένων τροφών με το ύψος, τη δύναμη ή την εμφάνιση του παιδιού, γιατί ενισχύεται η υπερβολική εστίαση στο σώμα. Αντίστοιχα, η ανάλυση των θρεπτικών οφελών κάθε τροφής την ώρα του γεύματος δεν βοηθά. Προτιμότερο είναι το τραπέζι να μένει μια ευχάριστη οικογενειακή στιγμή, με συζήτηση για όσα συνέβησαν μέσα στην ημέρα.

Τέλος, τα σχόλια για την ποσότητα που καταναλώνει ένα παιδί μπορεί να του προκαλέσουν άγχος. Ο γονέας είναι υπεύθυνος για το τι, πότε και πού θα γίνει το γεύμα· το παιδί αποφασίζει αν πεινά και πόσο θα φάει. Η όρεξη δεν είναι σταθερή και επηρεάζεται από την κούραση, την οδοντοφυΐα, κάποια αδιαθεσία ή άλλους παράγοντες.